کلاغ پر
گفتند:«کلاغ»شادمان گفتم:«پر»
گفتند:«کبوترانمان» گفتم:«پر»
گفتند:«خودت» به اوج اندیشیدم
در حسرت رنگ آسمان گفتم:«پر»
گفتند:«مگرپرنده ای؟»خندیدم
گفتند:«توباختی»ومن رنجیدم
در بازی کودکان فریبم دادند
احساس بزرگ پر زدن را چیدند
آنروز به خاک آشنایم کردند
از نغمه ی پرواز جدایم کردند
آن باور آسمانی از یادم رفت
در پهنه ی این زمین رهایم کردند
***
حالا همه عزم پرگرفتن دارند
دستان مرا دوباره می آزارند
همراه نگاه مات و بی باور من
از روی زمین به آسمان می بارند
***
گفتند:«پرنده» گریه ام را دیدند
دیوانه ی خاک بودم و فهمیدند
گفتم که:«نمی پرد» نگاهم کردند
بر بازی اشتباه من خندیدند.
نغمه رضایی





